Αρχη του Pareto

της Αθηνά Δρέττα*

Όταν το 1906 ο παρεξηγημένος Ιταλός διανοούμενος Vilfredo Pareto  επινοούσε την μαθηματική  αρχή του, γνωστή έκτοτε ως αρχή του Pareto,δε φανταζόταν το εύρος της εφαρμογής της.

Η Αρχή του Pareto, στο ευρύτερο πλαίσιό της, υποστηρίζει ότι 80% των αποτελεσμάτων προκύπτουν από 20% των μέσων ή αιτίων. Με άλλα λόγια, ο Κανόνας 80-20 σημαίνει ότι, σε κάθε κατάσταση, λίγοι παράγοντες (20%) είναι ζωτικοί και πολλοί (80%) είναι επουσιώδεις.

Το βασικό μήνυμα που μας δίνει ο κανόνας αυτός είναι πως το 80% των αποτελεσμάτων από κάτι το οποίο κάνουμε, θα έρθει από το 20% των προσπαθειών μας. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως αν έχεις μια λίστα με 10 πράγματα που θέλεις να κάνεις, 2 μόνον θα αξίζουν πραγματικά να ασχοληθείς μαζί τους και όχι με τα υπόλοιπα 8. Ενώ το ενδιαφέρον είναι πως για όλα θα σπαταλήσεις ισάξιο χρόνο!

Έκτοτε  η αρχή του Pareto έχει γίνει κανόνας για κάθε πετυχημένο manager.

Φυσικά η ελληνική πολιτική  ζωή δεν έχει μεγάλες ομοιότητες με τη διαχείριση, την αποτελεσματικότητα ,ούτε με τη μετρησιμότητα των αποτελεσμάτων  μιας επιχείρησης.

Θα πρότεινα όμως -έτσι για αλλαγή – να προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε τη συγκεκριμένη αρχή στη προσπάθεια επανίδρυσης της κεντροαριστεράς που έχει ξεκινήσει κάπως πιο οργανωμένα  τις τελευταίες 20 μέρες μέσα από την επιτροπή διαλόγου που συγκρότησαν από κοινού το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, η Δράση και κινήσεις πολιτών που κινούνται στον ενδιάμεσο χώρο.

Η επιτροπή ,χαμηλής πτήσης, αλλά ανομολόγητων υψηλών προσδοκιών, έχει ένα πολύ δύσκολο έργο να επιτελέσει κίνδυνος δεν είναι να αποτύχει αλλά  χειρότερα ,οδηγώντας τους ελάχιστους που τη παρακολουθούν  στα πιο βαθιά χασμουρητά ,να οριστικοποιήσει το διαζύγιο ολοκλήρου του ενδιάμεσου χώρου από τη κοινωνία.

Ας επικεντρώσουμε  λοιπόν σε λίγες μόνο προτεραιότητες προκειμένου για την επιτυχία της, ας πούμε τρεις.

Πρώτον η επιτροπή πρέπει να παίξει το ρόλο της. Δεν είναι εντολοδόχος υπέρτερων δυνάμεων, δεν εκτελεί χρέη κειμενογράφου, δεν είναι σωματείο που λειτουργεί ως ιμάντας μεταβίβασης της κομματικής γραμμής.

Οφείλει με σύνεση και  ουσιαστικό σεβασμό στα κόμματα που τη στηρίζουν να αποτελέσει καταλύτη και εμβρυουλκό των εξελίξεων, κέντρο πολιτικών διεργασιών, μακριά από γραφειοκρατίες, καμαρίλα, μοιρασιές, γενιτσαρισμούς.

Δεύτερον, βασικό της στόχο  αποτελεί η διατύπωση ενός κυβερνητικού προγράμματος. Προσοχή όμως!

Η  διατύπωση ενός εναλλακτικού πολιτικού σχεδίου με αιχμές και προτεραιότητες. Όχι η συρραφή επιμέρους θέσεων ή μέτρων  που συνιστούν τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή. Ουτε το ακριβές ποσοστό του ΦΠΑ στα νησιά ή το ύψος του claw-back στα φάρμακα. Εξάλλου αν κάτι μάθαμε από την κρίση, είναι ότι τις περισσότερες φορές η πραγματικότητα σε ξεπερνά και σε υποχρεώνει.

Η επιτροπή θα πετύχει αν ανασυνθέτοντας δημιουργικά προσφέρει ένα συνεκτικό και ειλικρινές πρόγραμμα ανοικοδόμησης και εξευρωπαϊσμού  της  ελληνικής κοινωνίας για την επόμενη τριετία.

Τελευταίο, τα 29 μέλη της  δε μπορούν προφανώς να εκφράσουν το σύνολο των αναζητήσεων  του χώρου που ειναι περίπλοκος, απαιτητικός και πολύφερνος. Απαιτείται η μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση ανθρώπινου κεφαλαίου που σπαταλάται τώρα δεξιά και αριστερά σε παράλληλες, ομοειδείς  δραστηριότητες. Μια μεγαλύτερη συνάντηση, όπως κι αν αυτή λέγεται, θα μορφοποιήσει πολιτικά και οργανωτικά, το δημόσιο χώρο που θέλουμε να εκφράσουμε.

Αν τα τρία παραπάνω υλοποιηθούν γρήγορα, μέχρι τέλος Ιουνίου ας πούμε, θα έχουμε διανύσει το 80% των προαπαιτούμενων για μια νέα, αισιόδοξη αρχή.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Τα Νέα